مریم عظیمی– نمایش «روزهای بی‌باران» به نویسندگی و کارگردانی امین بهروزی این روزها در تماشاخانه هما به روی صحنه می‌رود و بازیگران نام آشنایی مانند وحید آقاپور، محمد صدیقی مهر، پردیس شیروانی و مریم داننده فرد به ایفای این اثر می‌پردازند. این نمایش با محوریت روابط انسانی، تنهایی، مدرنیسم و هویت تلاشی در جهت جلب توجه مخاطب به حساسترین مفاهیم و عواطف بشری دارد. در ادامه گپ و گفت خبرنگار صبا با بازیگر این نمایش را می‌خوانید.

با توجه به اینکه آوا شخصیتی درونگرا است چگونه به نقش «آوا» نزدیک شدید؟

این نقش خیلی از من دور نبود و کلا فکر می‌کنم همه خانم‌ها یک دنیای تنها و دوری، درونشان دارند که با مراجعه به آن می‌توانند چنین شخصیتی را درک کنند. در بازیگری هم اجرای این نقش برای من کار سخت و عجیبی نبود و برای نزدیک شدن به «آوا» به لحظات تنهایی خودم، آن لحظاتی که ترجیح می‌دادم تنها باشم، مشکلاتم را در تنهایی حل کنم و استقلال خودم را یادآوری کنم رجوع کردم و این تجربه کمک کرد تا بهتر بتوانم «آوا» را درک کنم که تنهایی و دوری را برای ادامه زندگی برگزیده است.

در صحنه‌هایی که شما و آقای صدیقی‌مهر روی صحنه هستید، اغلب این دو شخصیت مستقیم به منظره‌ای خیره‌اند که مخاطب آن را تخیل می‌کند. درباره روشی که بر برانگیختن تخیل مخاطب داشتید بگویید.

من فکر می‌کنم همان توصیف کوتاه از اینکه «آوا» کجا زندگی می‌کند، نظرگاه او چه نوع فضایی دارد و پنجره کوچکی که رو به دشت باز است، کافی است تا تماشاگر حس و حال آن مکان را درک کند و با ما که رو به آن منظره نشستیم همراه شود. اصولاً لازم نیست دو بازیگر حتماً به چشم هم نگاه کنند تا حس خود را منتقل کنند. همینکه حضور و تأثیر همدیگر را به درستی احساس کنند و بتوانند بیان کنند، کافی است تا تماشاگر با شخصیت‌ها و داستان همراه شود و آن را درک کند. به همین دلیل همان توضیح کوتاه برای تماشاگر کافی است تا شرایط، مکان و موقعیت را دریابد.

رابطه خواهر و برادری «آوا» و «مهرداد» را در مواجه با موضوع «پوریا» چگونه تعریف می‌کنید؟

موضوع پوریا در واقع یک درد و غم مشترک برای این دو است؛ غمی که به دلیل از دست دادن یک دوستی دیرینه حس می‌کنند و این دوباره یکی از نقاط مشترک این خواهر و برادر است و شاید این غم مشترک، پیوند آنها را نیز نزدیک‌تر میکند و در نهایت در این غمخواری و گریه کردن هم صدا می‌شوند.