مریم عظیمی– نمایش قبیله‌ها نوشته «نینا رین» که اینروزها به کارگردانی محمد عباداللهی در سالن نوفل‌لوشاتو روی صحنه می‌رود به بحث عدم ارتباط و چهارچوب‌هایی که هویت فردی را نشانه‌ می‌روند پرداخته است. در این نمایش بازیگران نام آشنایی مانند علی باقری، اصغر پیران، صفورا خوش طینت، ساناز طاری و… به ایفای نقش می‌پردازند. در ادامه گپ و گفت خبرنگار صبا با بازیگر این نمایش را می‌خوانید.

پس از مدت‌ها دوباره به صحنه تئاتر بازگشتید. این بازگشت، آن هم با نقشی بسیار دشوار، حتماً تجربه‌ای هیجان‌انگیز بوده است. لطفا درباره روند شکل‌گیری این تجربه برای‌مان بگویید؛ اینکه از همان ابتدا چگونه با نقش سیلویا آشنا شدید و این نقش چه چالش‌هایی برای شما داشت؟

بله، بازگشت به صحنه برایم بسیار هیجان‌انگیز بود، چرا که پس از هفت سال مجدداً روی صحنه می‌رفتم و درواقع تصمیمم این بود که دیگر بازیگری نکنم اما زمانی که آقای عباداللهی این متن را به من پیشنهاد دادند و آن را خواندم، به دلیل آن‌که دغدغه‌ای شخصی نسبت به آن داشتم و اشتراکاتی با زندگی خودم در آن می‌دیدم، این داستان برایم جذاب شد و تصمیم گرفتم نقش را بپذیرم.

مهم‌ترین چالشی که سیلویا با آن مواجه است، چیست؟ آیا به‌صورت عملی نیز برای ایجاد اختلال در شنوایی خود اقدامی کردید یا مسیر دیگری را طی کردید؟

من چند روش را امتحان کردم تا ببینم کدام‌یک بهتر می‌تواند در این مسیر به من کمک کند. در این مدت، با افراد ناشنوا بسیار رفت‌وآمد و معاشرت داشتم. یکی از اقدامات عملی که انجام دادم، استفاده از گوش‌گیر و سمعک بود، تا بتوانم تجربه‌ای مشابه با آن‌ها را لمس کنم. مسئله مهم دیگر برای من این بود که برادر خودم نیز ناشنواست. به همین دلیل، این نقش برایم اهمیت زیادی داشت، چراکه به نوعی چیزی را که سی سال مقابل چشمانم بود، یعنی فردی که تمام این سال‌ها با او زندگی کرده‌ام را روی صحنه تجربه می‌کردم. این برایم تجربه‌ای عجیب و در عین حال لذت‌بخش بود چون احساس می‌کردم پس از سی سال تازه می‌فهمم که برادرم چه چیزهایی را پشت سر گذاشته است.

با توجه به این‌که اثر، به زندگی گروهی از افراد جامعه می‌پردازد که معمولاً کمتر دیده یا جدی گرفته می‌شوند، فکر می‌کنید این نمایش می‌تواند موجب افزایش حساسیت عمومی نسبت به این مسائل شود؟

قطعاً بله، شخصا از خانواده، دوستان و آشنایان، به‌ویژه اعضای کانون ناشنوایان که دعوت کرده بودیم تا برای تماشای اجرا بیایند، بازخوردهای زیادی دریافت کردم. بسیاری توانستند بیشتر نسبت به این موضوع آگاه شوند، فرزندان خود را بهتر درک کنند، و تازه متوجه شوند که دغدغه‌های این افراد چیست. این‌که ما به‌سادگی از کنار آن‌ها می‌گذریم، برایشان توضیحی نمی‌دهیم یا حوصله گفت‌وگوی کامل با آن‌ها نداریم، مسئله‌ای آزاردهنده برای افراد ناشنوا است. بچه‌های ناشنوا معمولاً همه این چیز را در خود می‌ریزند و در این نمایش، بیلی در نقطه‌ای که به طغیان می‌رسد و می‌گوید: شما هیچ‌گاه به من توجه نکردید، هیچ‌گاه حرف‌های‌تان را کامل برای من توضیح ندادید. همین مسئله او را خسته و کلافه کرده، و مخاطبانی که با چنین موضوعاتی در زندگی خود مواجه‌اند، می‌توانند با این نمایش درک بهتری داشته باشند و دریابند که چگونه باید با این افراد برخورد کنند.