مریم عظیمی – با آغاز چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، روزنامه صبا گفت‌وگوهایی را با فیلمسازان بخش‌های مستند، تجربی، اقتباسی، انیمیشن و داستانی این رویداد در قالب ویژه‌نامه منتشر می‌کند. خبرنگار روزنامه صبا در اولین روز این جشنواره و در بخش فیلم‌های کوتاه داستانی به سراغ کارگردانی از نسل تازه فیلمسازان ایرانی رفته که با نگاهی شخصی و متفاوت به میدان آمده‌اند. صورح واحه در «میان دو حرف» مرز میان مرگ و زندگی را شاعرانه می‌کاود. روایتی کوتاه اما پرمعنا از سینمایی که هنوز در قاب‌های کوچک، جهان‌های بزرگ می‌آفریند. چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران از ۲۷ مهر تا ۱ آبان ۱۴۰۴ برگزار می‌شود.

صورح واحه، با اولین فیلم کوتاه حرفه‌ای خود تحت عنوان «میان دو حرف» به جشنواره فیلم کوتاه تهران آمده است. «میان دو حرف» فیلمی شاعرانه است که بیشتر به سکوت و فقدان می‌پردازد. این فیلم بیست دقیقه‌ای در مدت شش روز و در منطقه‌ی حفاظت‌ شده‌ بهرام گور که در فاصله‌ حدود پنج کیلومتری از شهر نی‌ریز است فیلمبرداری شده است. «میان دو حرف» پیش از این نیز در جشنواره‌ فیلم و عکس «پنج» شرکت و موفق به دریافت تندیس «تک‌درخت طلایی عباس کیارستمی» برای بهترین فیلم شده است.

صورح واحه درباره چگونگی شکلگیری ایده اولیه این اثر گفت: ماجرا از آن‌جا آغاز شد که روزی لوکیشنی در شهر نی‌ریز دیدم که به‌طور عجیبی با داستانی که از قبل در ذهنم داشتم، هم‌خوانی پیدا کرد و از همان‌جا مسیر شکل‌گیری فیلم شروع شد. این کار در ابتدا خیلی تجربی و گروهی بود و اساسا فیلمسازی برای من یک روند تجربی است به همین دلیل مرحله‌به‌مرحله جلو رفتیم و در نهایت توانستیم فیلم را به شکل کامل بسازیم. موضوع فیلم نیز همان‌طور که از نام آن برمی‌آید، ما بین دو حرف، یعنی مرگ و تولد ما شکل می‌گیرد و درباره‌ی آن لحظه‌ی خاص میان پایان و آغاز ماست.

این کارگردان در خصوص نحوه انتخاب بازیگران و تهیه فیلم اظهار داشت: این فیلم دو بازیگر دارد؛ یک دختر بچه‌ی حدوداً نه‌ساله و پدرش که نقش او را میثم یوسف ایفا می‌کند. داستان درباره‌ی پدر و دختری است که به مکانی بازمی‌گردند تا درختی را پیدا کنند که برای پدر معنای ویژه‌ای دارد. در طول مسیر، اتفاقاتی برایشان رخ می‌دهد که در نهایت فیلم را شکل می‌دهد. فضایی دوستانه بر تولید این اثر حاکم بود و با چند تدوین‌گر و نویسنده اثر پیش می‌رفتیم. گروه ما شامل من، جابر منظری و سینا عادلی بود؛ هر سه از دوران دانشجویی با هم دوست بودیم و کار را با همکاری و تقسیم وظایف پیش بردیم. تمام مراحل، از نگارش تا تدوین و اجرای صحنه به‌صورت گروهی انجام شد و هزینه‌ها را نیز میان خودمان تقسیم و مدیریت کردیم. در همین راستا جا دارد از همه‌ی عوامل فیلم قدردانی کنم، چون غیر از گروه فیلم‌برداری و صدا که حق‌الزحمه‌ی خود را دریافت کردند، بقیه‌ی عوامل با لطف و همکاری صمیمانه در کنار ما بودند. به‌ویژه آهنگ‌ساز فیلم، آقای راستین هستی‌پرست که با وجود اهمیت بالای موسیقی در این اثر، بدون دریافت هزینه با ما همکاری کردند و کارشان تأثیر بسیار زیادی بر فضای فیلم گذاشت.

وی جشنواره فیلم کوتاه تهران را بهترین فرصت برای دیده شدن خواند و افزود: این تجربه برای من و گروهم، بسیار ارزشمند و خوشحال‌کننده است. جشنواره‌ها برای فیلم‌سازان کوتاه اهمیت زیادی دارند، چون فضای نمایش فیلم کوتاه محدود است و این رویدادها بهترین فرصت برای دیده‌شدن تلاش گروهی است که معمولاً با حداقل امکانات و بدون چشم‌داشت مالی کار می‌کنند.

این کارگردان در خصوص فعالیت‌های انجمن سینمای جوان در مناطق دور از مرکز گفت: من شخصا ساکن تهران هستم و این فیلم در واقع نخستین برخورد جدی من با انجمن سینمای جوان محسوب می‌شود. من پیش از این، در رشته‌ی تئاتر تحصیل کردم و فقط یک دوره‌ی سینمایی گذرانده بودم که دو فیلم کوتاه قبلی‌ام در همان چارچوب کارهای کلاسی ساخته شد. بنابراین، این پروژه اولین همکاری رسمی من با انجمن سینمای جوان بود و تجربه‌ای بسیار خوشایند برایم رقم خورد. در خصوص نحوه‌ی همکاری با انجمن، ما فیلم را برای بررسی ارسال کردیم و چند اتفاق خوب در این مسیر رخ داد. از آن‌جا که من فیلم‌ساز تازه‌کاری هستم و در میان فیلم‌سازان کوتاه سابقه‌ی طولانی ندارم، تصور نمی‌کردم فیلم به‌راحتی پذیرفته شود. اما خوشبختانه فیلم را مستقل از نام و سابقه‌ام دیدند و بر اساس کیفیت، آن را پذیرفتند و پس از ورود به جشنواره نیز خانم شفیعی، لطف و حمایت زیادی نسبت به ما داشتند. ایشان با دقت و حوصله، راهنمایی‌های ارزشمندی ارائه کردند تا بتوانیم روند حضور در جشنواره را بهتر پیش ببریم و برای نمایش فیلم آماده‌ شویم. این همراهی و مشاوره‌ها واقعاً مؤثر بود و به ما کمک کرد تا حضوری منسجم‌تر و حرفه‌ای‌تر در جشنواره داشته باشیم.