پگاه زارعی –  سریال «دشتستان» به کارگردانی امیر بشیری، تهیه کنندگی آرمان زرین‌کوب و نویسندگی محمد نقایی در ۳۰ قسمت تولید شده و از روز شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۴ در کنداکتور پخش شبکه یک سیما قرار گرفته است. این سریال روایتی صمیمی و چندلایه از زندگی سه جوان غفور، فرید و دانیال در خوابگاهی دانشجویی است که از نقاط مختلف کشور گرد هم آمده‌اند؛ داستانی که با نگاهی انسانی، به پیوند نسل‌ها، دوستی‌ها و دغدغه‌های مشترک اجتماعی می‌پردازد. امیر بشیری، کارگردان این اثر، از تئاتر می‌آید و با زبانی تصویری ساده اما پرمعنا، کوشیده است قصه‌ای پر از جزئیات زندگی را در قالبی واقعی و صادقانه به تصویر بکشد. بازیگران این سریال هم اهالی تئاتر هستند و همین به دل نشین‌تر شدن و هم‌ذات پنداری برای مخاطب کمک کرده ‌است. در این سریال وحید آقاپور، سیامک صفری، بیوک میرزایی، مهسا طهماسبی، جواد پولادی، نیما شکیبایی اصل، هانیه غلامی، سامان دارابی و… به ایفای نقش پرداخته‌اند. سریال «دشتستان» هر شب ساعت ۲۲ از شبکه یک سیما پخش می‌شود و در ادامه گفت‌وگوی خبرنگار روزنامه صبا را با بازیگر این سریال می‌خوانید.

آقای آقاپور، بعد از مدت‌ها دوباره در قاب تلویزیون دیده شدید. چه شد که بازی در سریال «دشتستان» را پذیرفتید؟

در این سال‌ها پیشنهادهای متعددی از تلویزیون داشتم، اما اغلبشان فیلمنامه‌هایی نبودند که بتوانم با آن‌ها ارتباط بگیرم. وقتی فیلمنامه‌ی دشتستان به من پیشنهاد شد، با همان ذهنیت اولیه سراغش رفتم، اما پس از مطالعه دیدم که هم متن را دوست دارم و هم شکل کمدی آن برایم جذاب است. به همین دلیل احساس کردم فرصت مناسبی است تا دوباره با تلویزیون همکاری کنم.

بخشی از فضای این سریال در خوابگاه می‌گذرد؛ مشابه آنچه در سال گذشته در مجموعه‌ی «آنتن» در شبکه‌ نمایش خانگی دیدیم. شما اصولاً این نوع روایت و فضا را چقدر می‌پسندید؟

ارزیابی شما فعلاً بر اساس چند قسمت ابتدایی است، اما در واقعیت، ماجرای خوابگاه تنها یکی از بسترهای داستانی دشتستان است، نه تمام آن. نکته‌ی اصلی سریال، سفر در زمان است؛ سه شخصیت دهه‌شصتی ناگهان به دهه‌ی ۱۴۰۰ پرتاب می‌شوند و با سه جوان امروزی مواجه می‌شوند. این تضاد نسلی برای من جذاب بود. در عین حال، فضای خوابگاهی برای مخاطب آشناست و بسیاری تجربه‌ مشابهی داشته‌اند. همین استفاده از تجربه‌ مشترک، به درام‌نویسی کمک می‌کند. سال‌ها پیش هم در روزگار جوانی چنین فضاهایی را داشتیم. اگر درست نوشته شود، این نوع روایت می‌تواند بسیار جذاب باشد.

طنزهای تلخ در بازی‌های شما همیشه دیده می‌شود. در «دشتستان» و در نقش خسرو هم این ویژگی وجود دارد. کمی از این نقش بگویید.

درباره‌ خسرو هنوز زود است قضاوت کنیم. من تازه وارد قصه شده‌ام. برای من در طراحی این شخصیت، طبقه‌ی اجتماعی و اقتصادی او مهم بود. خسرو در دهه‌ی ۶۰ جزو طبقه‌ مرفه است؛ خانه‌ای بزرگ، خدمتکار و ماشین خارجی دارد. همین ویژگی نگاه خاصی به او می‌دهد. همچنین به گویش و نحوه‌ حرف‌زدنش دقت کردم تا با ظاهر و لباسش هماهنگ باشد. دهه‌ ۶۰ از نظر سادگی و نوع روابط انسانی با امروز فرق داشت و من سعی کردم حال‌وهوای آن دوران را در رفتار و زبان شخصیت حفظ کنم.

آیا تکیه‌کلام‌ها و اصطلاحاتی که در بازی استفاده کردید، در فیلمنامه بود یا خودتان اضافه کردید؟

بخشی از آن‌ها در فیلمنامه وجود داشت، اما برای من جزئیات نقش همیشه مهم است. با کارگردان به این نتیجه رسیدیم که خسرو یک تهرانی اصیل باشد. بنابراین در گویشش از اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های تهرانی قدیمی استفاده کردم؛ چیزهایی که امروز کمتر شنیده می‌شود. این‌ها را خودم پیدا کردم و در موقعیت‌های مناسب به کار بردم تا کاراکتر رنگ‌وبوی واقعی‌تری بگیرد.

درباره‌ همکاری با کارگردان، آقای امیر بشیری، هم بفرمایید.

آقای بشیری مثل خود من، خاستگاه تئاتری دارند. از نظر سنی و سلیقه‌ هنری هم به هم نزدیک بودیم. همین اشتراک‌ها باعث شد تفاهم خوبی در طول کار داشته باشیم. درباره‌ تحلیل متن و شخصیت‌ها هم نگاه مشترکی داشتیم و همکاری بسیار خوشایندی بود.

نکته‌ پایانی اگر دارید بفرمایید.

فقط امیدوارم تماشاگران از «دشتستان» خوششان بیاید و مدیران صداوسیما هم تلاش کنند تلویزیون را به جایگاه مؤثر گذشته‌اش برگردانند. این برای همه‌ ما مهم است.