مریم عظیمی _ نمایش «داستان چوانگ تسو» به نویسندگی داریوش رعیت و کارگردانی حامد عقیلی در حالی در سالن سایه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود که بازیگرانی مانند آرش نوذری، اتابک نادری، پریزاد سیف و جواد اسماعیلی در آن به ایفای نقش می‌پردازند. این نمایش با حالتی معماگونه و فلسفی و در ادغامی فرا زمانی به قصه نویسنده‌ای می‌پردازد که مرز میان خیال و واقعیت را گم کرده است. در ادامه گپ و گفت خبرنگار روزنامه صبا با بازیگر این نمایش را می‌خوانید.

کاراکتر روانپزشک، علاوه بر درگیری دائمی با مرز خیال و واقعیت که تمام  شخصیت‌های اثر با آن مواجه‌اند، یک بُعد فانتزی هم دارد که در بازی شما محسوس‌تر بود و بعد طنز کار نیز بر همین ویژگی استوار است. رویکردتان نسبت به این بعد کاراکتر چگونه بود؟

این ویژگی بخشی از خصیصه کاری من است و تقریباً در همه نقش‌ها آن را به همراه دارم. اما اصل موضوع این است که هر کاراکتری در هر موقعیتی می‌تواند چند وجهی باشد. یکی از این وجوه، قابلیت شوخ‌ طبعی است؛ حتی یک قاتل هم ممکن است در شرایطی رفتاری طنزآلود از خود بروز دهد. این وجه طنزآمیز باعث می‌شود نسبت به آن کاراکتر شناخت و درک عمیق‌تری بدست آورید و با نگاهی ویژه مسیر متفاوتی را برای رسیدن به نقش دنبال کنید. به همین دلیل، همیشه تلاش کرده‌ام در هر نقشی که بازی می‌کنم حتی در کاراکترهای منفی این خصیصه را لحاظ کنم تا شخصیت دل‌نشین‌تر و ‌باورپذیرتر شود. اما بخش دیگر موضوع این است که ما در این اثر با فلسفه سر و کار داریم. فلسفه ابعاد مختلفی دارد و مبنایش بر این است که بتوانیم از زوایای مختلف به ابعاد یک موضوع بپردازیم تا در نهایت این امر به شکلگیری یک دیدگاه یا تفکر منجر شود. این نگاه می‌تواند از منظر طنز، شوخ‌طبعی یا هر رویکرد دیگری هم باشد و منظر جدیدی به اثر یا کاراکتر بیافزاید به عنوان مثال یک شخصیت ابزورد می‌تواند در عین ‌حال یک کاراکتر ابزورد شوخ‌ طبع باشد و هیچ مانعی وجود ندارد.

آیا سوال و دغدغه اثر برای خود شما نیز مطرح بوده؟

این سؤال‌ها همیشه برای کسانی که در عرصه نمایش فعالیت می‌کنند یا علاقه‌مند به آن‌ هستند، مطرح است. پرسش‌هایی جذاب درباره این که چه اتفاقی خواهد افتاد، مسیر کجاست، یا در نگاه عرفانی، نسبت ما با حقیقت چیست و چقدر در آن تأثیرگذاریم؟ چنین پرسش‌هایی ذهن آدم را زنده و فعال نگه می‌دارد. این موضوع در سایر حوزه‌ها از جمله ریاضیات هم هست؛ در واقع در تمام ابعاد و شئون هستی وجود دارد و نهایتاً هم به خالق می‌رسد.