مریم عظیمی – بسته فیلم‌های کوتاه «پرسونا» این روزها در سینماهای هنر و تجربه اکران می‌شود و مخاطبان این دست از آثار را به تماشای 6 فیلم کوتاه که تولید سال1402 هستند فرا می‌خواند. بسته فیلم کوتاه پرسونا شامل فیلم‌های «آپولو» ساخته فرزاد رنجبر، «آخرین شیهه اسبی که خواب پروانه شدن دیده بود» ساخته مهدیه محمدی، «خودکشی به سبک نیچه» ساخته پیام کردستانی، «سربسته» ساخته یاسر خیر، «شلال» ساخته امیرعلی سی‌سی‌پور و «مورچه» ساخته فرهاد شنتیایی است. در ادامه گپ و گفت خبرنگار صبا با مهدیه محمدی، کارگردان فیلم کوتاه «آخرین شیهه اسبی که خواب پروانه شدن دیده بود» را می‌خوانید.

آشنایی شما با نویسنده اثر آقای محمد مهدی عزیز محمدی چگونه شکل گرفت و چه جذابیتی در داستان و سوژه وجود داشت که شما را به ساخت این اثر ترغیب کرد؟

نویسنده از دوستان ما بودند. اما روند شکل‌گیری ایده به این صورت نبود که صفر تا صد توسط ایشان نوشته شده باشد، بلکه ما پیش از نگارش فیلمنامه، درباره موضوعاتی که دغدغه شخصی من بود گفتگو کردیم. از جمله این دغدغه‌ها، هزینه‌های درمان یک بیمار سرطانی و همچنین رویاهای انسان‌هایی بود که در پایان عمر خود قرار دارد. این مسائل برای من جذابیت داشت و در ابتدا نیز پای سناریوی دیگری در میان بود که خودم نوشته بودم اما در نهایت سناریوی ایشان را بیشتر پسندیدم و تصمیم بر ساخت آن گرفتم.

با توجه به اینکه نام فیلم، همان‌طور که اشاره کردید، هم طولانی است و هم از نظر مفهومی به اتفاق پایانی فیلم اشاره دارد، لطفاً درباره انتخاب عنوان فیلم توضیح دهید.

عنوان فیلم پیشنهاد نویسنده بود و از نظر مفهومی کاملاً از دل داستان فیلم بیرون می‌آید. اسب به‌نوعی نماد زمینی بودن است و در مقابل، پروانه نشانه‌ی رهایی، سبکی و پرواز است و اسبی که تمنای پروانه شدن و رهایی دارد، مفهوم مدنظر فیلمنامه‌نویس را در بر می‌گرفت و عنوان نیز به همین معنا اشاره دارد؛ به‌گونه‌ای که «آخرین شیهه» می‌تواند به معنای آخرین نفس کسی باشد که می‌خواهد از زمینی بودن به رهایی و آزادی پس از آن برسد.

اما در کنار دغدغه‌ای که از آن گفتید یک داستان عاشقانه بسیار جذاب نیز جریان دارد که بازی‌های باورپذیر بازیگران به جذابیت آن می‌آفزاید. درباره انتخاب بازیگران و فضایی که باید میان این دو بازیگر شکل می‌گرفت، بگویید.

از ابتدا انتخاب بازیگر برای من اهمیت بسیار زیادی داشت. لیست بلند بالایی از بازیگران مدنظر تهیه کرده و وارد مرحله مذاکره شدیم. در جریان انتخاب بازیگر زن فیلم با خانم مهدخت مولایی، جلسه‌ای برگزار شد و حضور آقای نیما نادری پیشنهاد ایشان بود چون در چندین پروژه کنار هم بازی کرده‌ بودند، میان آن‌ها هماهنگی و ارتباط خوبی وجود داشت و بازی یکدیگر را در این زمینه می‌شناختند. در نهایت، یک جلسه با حضور هر دوی آنها برگزار شد و دیدم که نحوه رد و بدل شدن دیالوگ‌ها خیلی نرم و روان و جذاب و بسیار مورد پسند من است. بخصوص که برقرار شدن این ارتباط میان بازیگران و هماهنگی آن‌ها در دیالوگ‌گویی مسئله مهمی است و اینکه این دو بازیگر از همان ابتدا توانستند در تمرین‌ها فضای بسیار خوبی ایجاد کنند طبیعتا امری رضایت‌بخش بود که سبب شد در ادامه، آقای نادری نیز به جمع ما اضافه شوند.

مدت زمان فیلم چقدر است، لوکیشن‌های فیلم کجا بود و با چه چالش‌هایی در مسیر ساخت روبه‌رو بودید؟

مدت زمان فیلم حدود ۱۶ دقیقه است. لوکیشنی که اکنون در فیلم مشاهده می‌کنید، جاده جنگلی دالخانی است که در نزدیکی شهر رامسر قرار دارد. مهم‌ترین چالش من در این پروژه، از همان ابتدا، مسئله دشت اسب‌های وحشی بود. این بخش برای من بسیار اهمیت داشت و به نوعی نقطه عطف کار محسوب می‌شد؛ به این معنا که اگر این بخش به‌درستی از کار درنمی‌آمد، کل پروژه با شکست مواجه می‌شد. به همین دلیل، برای من بسیار مهم بود که چه کاری باید انجام دهیم و به کجا برویم و پیرو همین موضوع نیز گزینه‌های مختلفی مطرح شد. برخی تصور می‌کنند اسب‌هایی که در فیلم دیده می‌شوند، اسب‌های اهلی هستند که برای فیلم‌برداری آورده شده‌اند، در حالی که اصلاً چنین نبود. آوردن اسب اهلی خود مستلزم هزینه‌های بسیار بالایی است و اسب‌هایی که در فیلم دیده می‌شوند کاملاً وحشی هستند. ما جست‌وجوهای متعددی انجام دادیم و در نهایت از میان مناطق مختلف ایران، از نواحی نزدیک به ترکمن صحرا گرفته تا غرب کشور که به اسب‌های وحشی مشهور هستند، یکی را انتخاب کردیم و به آنجا رفتیم. به‌طور کلی، فضای این پروژه مملو از چالش بود، چرا که به علت ساخته شدن فیلم در فضای باز آن هم فضای باز جنگلی و جاده‌ای ، شرایط به‌طور کامل در اختیار ما نبود و عوامل طبیعی نیز به پیچیدگی‌ شرایط می‌افزود.