فیلم سینمایی «پروانه»با نویسندگی علیرضا عطاالله تبریزی، کارگردانی محمد برزویی پور و تهیه‌کنندگی بهمن کامیار به عنوان یک درام جنایی- عاشقانه با رگه‌هایی از سایکودرام، امروز در سینمای رسانه‌ها اکران اول خود را تجربه می‌کند. به همین بهانه خبرنگار صبا با نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده این فیلم به گفت‌وگو نشسته است که در ادامه می‌خوانید.

محمد برزویی‌پور، کارگردان فیلم سینمایی «پروانه» که نخستین تجربه بلند او محسوب می‌شود، از مسیر دشوار پنج‌ساله برای ساخت اثرش می‌گوید؛ فیلمی در ژانر درام جنایی – عاشقانه که با محوریت یک پرونده قتل، روابط انسانی، اعتماد و عشق را در بستری پرتعلیق روایت می‌کند. او معتقد است حضور فیلم اولش در کنار آثار فیلمسازان باتجربه در جشنواره فجر فرصتی برای سنجش توانایی واقعی‌اش در سینماست.

ابتدا درباره ژانر و موضوع فیلم توضیح دهید؟

«پروانه» یک درام جنایی – عاشقانه است که در یک فضای دوستانه به یکی از موضوعات روز جامعه می پردازد، هدف ما روایت قصه‌ای جذاب و پرهیجان در فضای جنایی بود که در عین حال عناصرعاشقانه و انسانی را نیز در دل داستان بگنجانیم، داستان حول محور یک پرونده جنایی شکل می‌گیرد: شخصی به اتهام قتل همسر دوستش دستگیر می‌شود و اتفاقات فیلم حول این حادثه پیش می‌رود.

بزرگ‌ترین چالش شما در ساخت این فیلم چه بود؟

اولین چالش من، رساندن فیلم به مرحله تولید بود که حدود پنج سال زمان برد و خوشبختانه پس از این مدت با آقای کامیار و آقای سجاد رحیمی آشنا شدم و با کمک آن‌ها توانستیم تولید فیلم را آغاز کنیم و برای هر فیلم اولی ساخت فیلم اول و حضور آن در جشنواره فجر خیلی اهمیت دارد و به نظر ادامه مسیر حرفه ای هر فیمسازی می‌تواند از جشنواره فجر شروع شود.

نظر شما درباره حذف بخش «نگاه نو» و رقابت فیلم اولی با سایرفیلمسازان چیست؟

رقابت با سایر فیلمسازان برای من یک فرصت جذاب است، چون امکان مقایسه و ارزیابی فیلم اولم در کنار فیلمسازان باتجربه را فراهم می‌کند و می‌توانم جایگاه واقعی خودم در سینما را بسنجم.

مشاور کارگردان شما به عنوان فیلم اولی چه کسی بود؟

آقای بهمن کامیار هم به عنوان تهیه‌کننده و هم مشاور کارگردان همراه ما بودند و تجربه و دانش ایشان در کارگردانی و نویسندگی بسیار مفید بود و هر زمان با چالش یا سوالی روبه‌رو می‌شدم از راهنمایی‌های ایشان بهره می‌بردم. ما با دقت زیادی بازیگران را انتخاب کردیم و هدفم این بود که بازیگرانی را انتخاب کنم که در نقش‌های خود متفاوت ظاهر شوند و تجربه‌ای جدید به مخاطب ارائه دهند، برای مثال، مهدی پاکدل بعد از پنج سال دوری از سینما، نقش متفاوتی را در این فیلم ایفا می‌کند.

چرا به سراغ مهدی پاکدل رفتید؟

من در مسیر کاری‌ام دوست دارم بازیگرانی را انتخاب کنم که در نقش‌های تکراری دیده نشده‌اند و این برای یک فیلمساز یک برگه برنده است تا از کلیشه‌ها دوری کند و توانایی خود را نشان دهد، مهدی پاکدل از اولین انتخاب‌های ما بود و خدارو شکر فیلمنامه برای ایشان جذابیت داشت و بسیار همدل با پروژه همراه شدند.

با توجه به اینکه «پروانه» اولین تجربه سینمایی شماست، در فرآیند تولید فیلم، از سبک یا تجربه کارگردان دیگری الگو گرفتید؟

نه، تمام فیلم بر اساس تجربه و ذهنیت خودم ساخته شده است.

برای جذب مخاطب از چه شیوه‌ای در فیلمسازی بهره بردید؟

به عقیده من در ابتدا قصه فیلم می‌تواند برای مخاطب جذاب باشد سپس بازیگران فیلم که بازی‌هایی متفاوت از نقش‌های قبلی خود دارند ضمن اینکه در این فیلم هر صحنه، دیالوگ و حرکت دوربین برای پیشبرد داستان طراحی شده است.

حضور بازیگران جدید در فیلم‌های سینمایی چقدر ضرورت دارد؟

در زمان انتخاب بازیگر برای فیلم، این محدودیت و ضرورت بیشتر مشخص می‌شود و به نظر من زمان آن است که درهمه بخش‌ها افراد جدید به سینما اضافه شوند و من به شخصه از این موضوع بسیار استقبال می کنم.

مهم‌ترین چالش شما به‌عنوان یک کارگردان فیلم‌اولی چه بود؟

دوری از کلیشه‌ها و خلق تجربه‌ای تازه برای مخاطب مهمترین چالش من بود و تلاش کردم کارگردانی کاملاً در خدمت قصه باشد و تمام عناصر فیلم، از بازیگری تا نورپردازی و قاب‌بندی، به روایت داستان کمک کنند.

در آثار بعدی آیا همین ژانر را ادامه می‌دهید یا ژانرهای دیگر را نیز تجربه خواهید کرد؟

علاقه دارم در ژانرهای دیگر نیز فیلم بسازم.

آیا «پروانه» قابلیت حضور در جشنواره‌های خارجی را دارد؟

با توجه به تجربه تهیه‌کنندگان و تجربه من در فیلم‌های کوتاه حتما این قابلیت حضور در جشنواره‌های خارجی را خواهد داشت ضمن اینکه ساختار روایت فیلم قطعا این قابلیت و امکان وجود دارد که «پروانه» در جشنواره‌های خارجی نیز دیده .

فکر می‌کنید فیلم بیشتر در جشنواره داخلی دیده شود یا خارجی؟

من معتقدم فیلم قابلیت دیده شدن در هر دو سطح را دارد چون قصه و فضای فیلم به شکلی است که هم در داخل کشور می‌تواند مخاطب زیادی جذب کند و هم خارج از ایران برای جشنواره‌های جهانی جذابیت دارد.

با توجه به اینکه ژانر فیلم اجتماعی است، فضای فیلم تلخ است؟

خیر، اگرچه فیلم جنبه اجتماعی دارد، اما به دلیل حضور عناصر عاشقانه و انسانی، فضای آن خیلی تلخ نیست.