ناصر ارباب – فیلم سینمایی «حال خوب زن» به کارگردانی مهدی برزکی و تهیه‌کنندگی حسین کاکاوند، از آثار حاضر در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر است؛ فیلمی در گونه درام اجتماعی که نخستین تجربه بلند سینمایی این گروه سازنده به شمار می‌آید. این اثر حاصل مسیری چندساله در سینمای مستقل است و با تکیه بر تجربه سازندگانش در حوزه فیلم کوتاه شکل گرفته است. فیلمنامه «حال خوب زن» به قلم مهدی برزکی نوشته شده و فرآیند تولید آن از مرحله نگارش تا پایان پس‌تولید، بیش از یک سال به طول انجامیده است. بنا بر گفته تهیه‌کننده، بخش قابل توجهی از این زمان به پیش‌تولید اختصاص داشته؛ مرحله‌ای که نقش مهمی در کنترل هزینه‌ها، تمرین بازیگران و آماده‌سازی دقیق لوکیشن‌ها ایفا کرده است. این فیلم با گروهی حدوداً ۴۰ نفره ساخته شده که تعدادی از عوامل و بازیگران آن، برای نخستین‌بار تجربه حضور در یک پروژه بلند سینمایی را پشت سر گذاشته‌اند. «حال خوب زن» روایتی شخصیت‌محور دارد و تلاش می‌کند بدون اتکا به الگوهای رایج سینمای تجاری، بر روابط انسانی، گفت‌وگو و درک متقابل تمرکز کند. فیلم در فضایی مستقل تولید شده و سعی دارد با پرهیز از اغراق‌های مرسوم و روایت مستقیم، مخاطب را به تأمل درباره کیفیت روابط فردی و مشترک دعوت کند. به گفته سازندگان، امید به‌عنوان یک عنصر محوری در شکل‌گیری روایت، جایگاه ویژه‌ای در این فیلم دارد. در کنار کارگردان و تهیه‌کننده، جمعی از عوامل جوان و باتجربه در بخش‌های مختلف از جمله فیلم‌برداری، طراحی صحنه و لباس، تدوین و موسیقی با این پروژه همکاری داشته‌اند. «حال خوب زن» با اتکا به مدیریت تولید و هماهنگی گروهی ساخته شده و نخستین نمایش رسمی خود را در جریان برگزاری چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر تجربه می‌کند؛ جایی که فیلم در کنار دیگر آثار بخش سینمای ایران، با مخاطبان و اهالی رسانه روبه‌رو خواهد شد. در ادامه، گفت‌وگویی با حسین کاکاوند، تهیه‌کننده این فیلم، می‌خوانید که در آن درباره شکل‌گیری پروژه، مسیر تولید و دغدغه‌های ساخت «حال خوب زن» توضیح داده است

 همکاری شما با مهدی برزکی چگونه شکل گرفت و چه شد که به تولید «حال خوب زن» رسیدید؟

من اصولاً در کار و زندگی خیلی اهل تصمیم‌های عجولانه نیستم. برای من اعتماد، چه در روابط شخصی و چه در سینما، بدون شناخت شکل نمی‌گیرد. من و مهدی برزکی پیش از این در حوزه فیلم کوتاه با هم همکاری داشتیم و همان تجربه باعث شد به زبان مشترکی برسیم. وقتی ایده «حال خوب زن» مطرح شد، دیدم هم از نظر دغدغه و هم از نظر امکان تولید، با مسیر فکری من هم‌راستاست. به همین دلیل تصمیم گرفتیم این مسیر را در قالب یک فیلم بلند ادامه بدهیم.

شما سابقه طولانی در فیلم کوتاه دارید. این تجربه چه تأثیری بر تهیه‌کنندگی اولین فیلم بلندتان داشت؟

من از سال ۱۳۹۶ به‌طور جدی وارد حوزه تهیه‌کنندگی فیلم کوتاه شدم و تا امروز بیش از ۳۰ فیلم کوتاه داستانی و مستند تهیه کرده‌ام. قبل از آن هم با انگیزه کارگردانی وارد سینما شدم، دوره‌های مختلف را گذراندم و خودم چند فیلم کوتاه و مستند ساختم. این مسیر باعث شد نگاه تولیدی‌ام واقع‌بینانه باشد. فیلم کوتاه به شما یاد می‌دهد که چطور با منابع محدود، دقیق تصمیم بگیرید و به‌خصوص اهمیت پیش‌تولید را درک کنید. این تجربه در «حال خوب زن» نقش بسیار مهمی داشت.

فرآیند تولید فیلم چقدر زمان برد و چه ویژگی‌هایی داشت؟

از شروع پیش‌تولید تا پایان پس‌تولید، حدود یک سال و چند ماه زمان برد. نزدیک به هفت یا هشت ماه فقط درگیر پیش‌تولید بودیم. این زمان طولانی به‌خاطر بودجه بالا نبود، بلکه دقیقاً برای مدیریت و کنترل هزینه‌ها بود. ما قبل از شروع فیلم‌برداری تقریباً همه‌چیز را مشخص کرده بودیم؛ از تعداد پلان‌ها و لوکیشن‌ها گرفته تا تمرین بازیگران و جزئیات اجرایی. وقتی بودجه محدود است، تنها راه موفقیت همین دقت و برنامه‌ریزی است.

انتخاب بازیگران در این پروژه چگونه انجام شد؟

انتخاب بازیگر برای ما یک فرآیند بسیار جدی و زمان‌بر بود. حدود سه ماه روی آناتومی نقش‌ها، تضاد شخصیت‌ها، توانایی بازیگری و حتی جزئیات ظاهری کار کردیم. با مهدی برزکی جلسات متعددی داشتیم، نمونه کارها را دیدیم، تمرین گرفتیم و به ترکیب نهایی رسیدیم. حتی بازیگرانی که نقش‌های کوتاه‌تری داشتند، تمرین جدی کردند. برای ما مهم بود که سر صحنه به تکرارهای فرسایشی نخوریم و بازی‌ها از دل تمرین بیرون بیاید.

«حال خوب زن» را بدون لو دادن داستان چطور معرفی می‌کنید؟

به نظرم این فیلم درباره امید است. درباره این‌که حتی اگر حال زندگی فردی یا مشترک‌مان خوب نباشد، هنوز راهی وجود دارد؛ راهی که جواب داده و آن هم تلاش برای درک متقابل و گفت‌وگوست. فیلم می‌خواهد بگوید خیلی از مشکلات انسان‌ها با گفت‌وگو حل می‌شود و اگر آدم‌ها بتوانند خودشان را جای یکدیگر بگذارند، مسیر تغییر باز می‌شود.

 به‌عنوان یک تهیه‌کننده مستقل، مهم‌ترین دغدغه شما چیست؟

مهم‌ترین دغدغه من همراهی و همدلی در مسیر تولید است. خوشبختانه در این پروژه، گروه بسیار خوبی داشتیم. حدود ۴۰ نفر در پروژه حضور داشتند که نزدیک به ۱۰ نفرشان اولین تجربه سینمایی‌شان بود. خود من هم اولین فیلم بلندم را تهیه می‌کردم. این تجربه جمعی، با تمام سختی‌ها، برای من بسیار ارزشمند بود و واقعاً خودم را مدیون تک‌تک عوامل می‌دانم.

 تجربه کار با گروهی که بسیاری از آن‌ها اولین فیلم بلندشان بود، چطور بود؟

هم سخت بود و هم لذت‌بخش. وقتی با گروهی کار می‌کنید که انگیزه بالایی دارند، اما تجربه سینمای بلند ندارند، باید زمان بیشتری برای هماهنگی و تمرین بگذارید. ما همین کار را کردیم. از تمرین‌های طولانی بازیگران گرفته تا آماده‌سازی دقیق لوکیشن‌ها، همه‌چیز با حوصله جلو رفت. فکر می‌کنم همین دقت باعث شد نتیجه نهایی به چیزی که می‌خواستیم نزدیک شود.

 نگاه شما به جشنواره فیلم فجر چیست؟

جشنواره فیلم فجر مهم‌ترین جشنواره سینمایی داخل کشور است و ویترین بخش بزرگی از تولیدات سینمای ایران به حساب می‌آید. طبیعی است که در دوره‌های مختلف، شرایط و فضاها تغییر کند و شاید امروز با روزهای اوجش فاصله داشته باشد، اما همچنان جایگاه مهمی دارد. به‌خصوص برای فیلم‌های اول و مستقل، حضور در چنین فضایی می‌تواند به دیده شدن کمک کند.

 به نظر شما چه چیزی می‌تواند به بهبود جشنواره کمک کند؟

به نظرم هرچه جشنواره به سمت ساختاری حرفه‌ای‌تر، شفاف‌تر و باثبات‌تر حرکت کند، اعتماد بیشتری ایجاد می‌شود. جشنواره یک رویداد فرهنگی است و اگر بتواند تمرکزش را بر سینما و مخاطب حفظ کند، قطعاً برای فیلم‌سازان و تماشاگران جذاب‌تر خواهد بود.

 شما بارها گفته‌اید که بیش از جایزه، مخاطب برایتان اهمیت دارد. چرا؟

من در این سال‌ها جشنواره رفته‌ام، جایزه گرفته‌ام و این مسیر را تجربه کرده‌ام. اما امروز، مهم‌ترین آرزویم این است که مردم فیلم را ببینند و حال‌شان با آن بهتر شود. لحظه‌ای که مخاطب با فیلم ارتباط برقرار می‌کند، برای من همان لحظه خوشبختی است.

و در پایان، دوست دارید تماشاگر با چه حسی از سالن سینما بیرون بیاید؟

امیدوارم مخاطب بعد از دیدن «حال خوب زن» با خودش بگوید هنوز می‌شود حرف زد، هنوز می‌شود فهمید و هنوز می‌شود حال را بهتر کرد. اگر فیلم بتواند حتی برای مدت کوتاهی، حال کسی را خوب کند، به نظرم به هدفش رسیده است.