باران كنگرلو– کاظم دانشی در دومین تجربه فیلم‌سازی بلندش سراغ فیلمی با موضوع اجرای حکم قصاص رفته‌ و قرار است مامور دادستانی در یک شب حکم قصاص پنج نفر را اجرا کند. حکمی که نقطه پایانی‌ست برای یک پرونده قضایی، ناامیدی محض، استقبال از مرگ، پشیمانی، داغ خانواده، تقلا برای زندگی و…

زنده‌شور برخلاف بسیاری از فیلم‌های ساخته شده در خصوص پرونده‌های قضایی سراغ نقطه پایان رفته و درست وقتی همه‌چیز تمام شده به نظر می‌رسد، قصه‌اش را شروع می‌کند.

فیلم‌ از همان ابتدا و با همان سکانس‌های ابتدایی و لرزش دوربین بر روی دست فیلمبردار حس اضطراب و تشویش را در مخاطب ایجاد می‌کند و تا پایان نفس را در سینه حبس و او را خیره به پرده سینما نگه می‌دارد. در این فیلم قرار نیست چیزی قابل پیش‌بینی باشد حتی مخاطب نمی‌تواند احساس ثابتی نسبت به شخصیت‌ها داشته‌باشد، فیلم دائم بر پایه ایجاد تعلیق و گره‌افکنی و گره‌گشایی حرف تازه‌ای برای مخاطب دارد.

حتی می‌توان گفت با ایجاد تعلیق و مکث در روایت داستان مخاطب را در موضع قضاوت و تصمیم‌گیری درباره نسبتش با شخصیت‌ها و حتی مسئله اعدام قرار می‌دهد.

شخصیت‌ها در این فیلم علاوه‌بر ارتباطی که به واسطه موقعیت قرار گرفته در آن با یکدیگر دارند، قصه‌ای شخصی دارند که گویی مانند تکه‌های پازل کنار هم قرار می‌گیرند تا تکمیل‌کننده داستان اصلی باشند و دانشی در دل این التهاب و خط اصلی داستان، به خوبی توانسته قصه شخصیت‌ها را به سرانجام برساند.

اطلاعات مورد نیاز برای پیش‌روی داستان در دل دیالوگ‌ها و در خلال داستان و برحسب ضرورت به مخاطب داده‌می‌شود و هیچ‌چیز بی‌جا و بیش‌از حد نیست.

به لحاظ اجرای فرمی هم، کارگردان تمام عناصر را در خدمت روایت و پیشروی داستان قرار داده‌است از انتخاب فیلمبرداری روی دست برای انتقال حس تشویش، حفظ ریتم فیلم در تدوین، تا طراحی لباس در خدمت نشان‌دادن ویژگی‌های شخصیت‌ها، تماماً کمک‌کننده در روایت هستند.

مهم‌ترین نقطه قوت فیلم، فیلم‌نامه حساب شده و دقیق آن است که در اثر همراهی با یک کارگردانی خوب و اجرای کم‌نقص توانسته‌ از «زنده‌شور» فیلمی ملتهب، جذاب و رضایت‌بخش بسازد.

کاظم دانشی با تکیه بر تجربه آثار پیشین با کارگردانی اثر متاخرش گامی رو به جلو در کارنامه حرفه‌ای خود برداشته و ثابت کرده ‌است که حرفی برای گفتن دارد و می‌تواند مسیر درخشانی را پیشِ‌رو داشته ‌باشد.