سروین دهقان – «سفر به لیمونیا» در شرایطی روی پرده رفته که سینمای کودک سال‌هاست با چالش‌هایی مانند کمبود تولید، ضعف اکران و نبود حمایت مؤثر دست‌وپنجه نرم می‌کند. تهیه‌کننده و بازیگران این فیلم در گفت‌وگو با روزنامه صبا از تجربه ساخت این پروژه، دشواری‌های تولید، استقبال مخاطبان و چشم‌انداز سینمای کودک در ایران سخن گفته‌اند؛ گفت‌وگوهایی که تصویری روشن از وضعیت امروز این ژانر ارائه می‌دهد.

محمدرضا شیرخانلو که سال‌هاست در آثار کودک و نوجوان حضور دارد، معتقد است سینمای کودک تنها یک ژانر سرگرم‌کننده نیست، بلکه نقش مهمی در شکل‌گیری تخیل، فرهنگ و آینده نسل جدید دارد. او در گفت‌وگو با روزنامه صبا از تجربه حضور در «سفر به لیمونیا»، همکاری با گروه سازنده، وضعیت امروز سینمای کودک و ضرورت حمایت جدی‌تر از این گونه سینمایی سخن می‌گوید.

چه چیزی در فیلمنامه «سفر به لیمونیا» باعث شد بازی در این پروژه را قبول کنید؟

چیزی که برای من جذاب بود، دنیای متفاوت و خیال‌انگیز فیلم بود. شخصیت غول هم برخلاف تصور رایج، فقط یک موجود ترسناک نیست و ابعاد انسانی و احساسی هم دارد که همین موضوع باعث شد نقش را بپذیرم.

فضای فانتزی و رمزآلود فیلم چه تفاوتی با کارهای قبلی‌تان داشت؟

در این فیلم باید بیشتر به تخیل تکیه می‌کردم و بخش زیادی از فضا را هنگام بازی تصور می‌کردم. این تجربه برایم متفاوت و هیجان‌انگیز بود.

بازی در فیلم کودک سخت‌تر است یا آثار جدی‌تر برای بزرگسالان؟

فیلم کودک مخاطب بسیار صادقی دارد. بچه‌ها اگر با شخصیت ارتباط نگیرند، واکنششان کاملاً واقعی است. به همین دلیل، بازی در آثار کودک مسئولیت ویژه‌ای دارد.

به نظر شما مهم‌ترین پیام «سفر به لیمونیا» برای بچه‌ها چیست؟

اینکه نباید از روی ظاهر درباره دیگران قضاوت کنیم و شجاعت، مهربانی و دوستی می‌تواند بر ترس غلبه کند.

 همکاری با بچه‌ها و نوجوان‌های حاضر در پروژه چه حال‌وهوایی داشت؟

انرژی و صداقت آن‌ها فضای صمیمی و پرنشاطی ایجاد کرده بود و باعث می‌شد همه با انگیزه بیشتری کار کنیم.

شما علاوه بر بازیگری، در نگارش فیلم هم حضور داشتید؛ نویسندگی سخت‌تر بود یا بازی در فیلم؟

به نظرم هر کدام سختی‌های خودش را دارد. نویسندگی از مرحله خلق ایده آغاز می‌شود و بازیگری جان بخشیدن به همان ایده‌هاست. هر دو برایم تجربه ارزشمندی بودند.

فکر می‌کنید کودکان امروز چقدر با فیلم‌های فانتزی ایرانی ارتباط برقرار می‌کنند؟

اگر داستان جذاب، شخصیت‌های دوست‌داشتنی و کیفیت تولید مناسب باشد، کودکان حتماً از فیلم‌های فانتزی ایرانی استقبال می‌کنند.

چه ویژگی‌ای در شخصیت شما در این فیلم وجود دارد که به خود واقعی‌تان نزدیک است؟

مهربانی و حمایت از دیگران، ویژگی‌ای است که هم در شخصیت غول وجود دارد و هم دوست دارم در زندگی واقعی داشته باشم.

 به نظرتان سینمای کودک ایران امروز بیشتر از هر چیز به چه چیزی نیاز دارد؟

به سرمایه‌گذاری بیشتر روی فیلمنامه‌های خلاقانه، جلوه‌های ویژه باکیفیت و حمایت مستمر از تولید آثار کودک.

 بعضی‌ها می‌گویند بازی در آثار کودک، بازیگر را از سینمای «جدی» دور می‌کند؛ نظر شما چیست؟

من با این نگاه موافق نیستم. بازیگر خوب باید بتواند در ژانرهای مختلف حضور داشته باشد و اتفاقاً بازی در آثار کودک به تجربه و توانایی او اضافه می‌کند.

صحبت پایانی:

امیدوارم «سفر به لیمونیا» لحظات شاد و خاطره‌انگیزی برای کودکان و خانواده‌ها بسازد و یادآوری کند که پشت هر ظاهر متفاوتی، ممکن است قلبی مهربان پنهان باشد. از همه مخاطبان دعوت می‌کنم این فیلم را روی پرده سینما ببینند و از این سفر فانتزی لذت ببرند.