مریم عظیمی– نمایش «روزهای بی‌باران» به نویسندگی و کارگردانی امین بهروزی این روزها در تماشاخانه هما به روی صحنه می‌رود و بازیگران نام آشنایی مانند وحید آقاپور، محمد صدیقی مهر، پردیس شیروانی و مریم داننده فرد به ایفای این اثر می‌پردازند. این نمایش با محوریت روابط انسانی، تنهایی، مدرنیسم و هویت تلاشی در جهت جلب توجه مخاطب به حساسترین مفاهیم و عواطف بشری دارد. در ادامه گپ و گفت خبرنگار صبا با بازیگر این نمایش را می‌خوانید.

شما در هر سه دوره اجرای این اثر حضور داشتید. لطفاً از تفاوت تجربه‌ای که این دوره از اجرا برای شما دارد بگویید.

تفاوت این دوره از اجرا با دوره‌های قبلی برای من، که بازیگر ثابت اجرا بوده‌ام، صرفاً به تجربه شخصی‌ام به عنوان یک بازیگر برمی‌گردد، تجربه‌‌ به این مفهوم که با افزایش سال‌های زندگی، تجربیات بیشتری کسب می‌کنیم و شناخت ما از زندگی، انسان و عواطف گسترده‌تر و عمیق‌تر می‌شود و به همین دلیل از نقشی که بازی می‌کنیم درک بهتری خواهیم داشت بر همین اساس تفاوت این دوره از اجرا، درک بهتر و عمیق‌تر من از نقش است.

شما را با رگه‌های طنز عمیقی که در گفتار و بازی‌هایتان وجود دارد می‌شناسیم و کاراکتر پوریا نیز در این نمایش این وجوه طنز را دارد. در اجرای این کاراکتر این وجه از شخصیت خودتان تا چه حد تاثیرگذار بود؟

اگر بخواهم صادقانه بگویم، وجوه کمیک شخصیت «پوریا» تا حد زیادی به خود من شباهت دارد؛ شوخی‌های کلامی و نگاه طنزآمیز نسبت به اتفاقات، چیزی است که من هم دارم. شاید تفاوتی بین نوع کمدی من و شخصیت «پوریا» وجود نداشته باشد، اما موقعیت نمایش بسیار جدی و دردناک است و شخصیت درگیر تجربه‌ای سهمناک می‌شود که من آن را پشت سر نگذاشته‌ام. بنابراین برای این وجه از کاراکتر پوریا سعی می‌کنم از آن اگر طلایی استفاده کنم که اگر من در آن شرایط بودم، چگونه رفتار می‌کردم، تا بتوانم آن موقعیت را بازسازی کنم.

در حین تماشای اثر به نظر می‌آمد که ارتباط جالبی بین شخصیت «پوریا» و مخاطب شکل می‌گیرد.

بله همینطور است، بر اساس تجربه‌ای که در دوره‌های قبلی اجرا نیز داشتیم خوشبختانه تماشاگران داستان نمایش را به خوبی درک می‌کنند، با لحظات طنز می‌خندند و در لحظات تأثیرگذار نیز همراه می‌شوند و گریه می‌کنند. بسیاری از تماشاگران می‌گویند با فضای نمایش احساس فاصله نمی‌کنند و انگار از نزدیک شاهد اتفاقاتی هستند که ممکن است برای عزیزان خودشان رخ دهد. این ارتباط نزدیک و بی‌واسطه، مولفه‌ای مهم در موفقیت اجرا است که خوشحالم از آن بهره‌مندیم چون به روند نمایش کمک می‌کند.

ما در آثار زیادی شاهد رفاقت‌ دو یا چند کاراکتر هستیم، اما رفاقت «پوریا» و «مهرداد» بسیار صمیمی است؛ حتی لحظاتی کودکانه و بازیگوشانه دارند. لطفاً کمی از چگونگی شکل‌گیری این لحظات در تمرینات برای ما بگویید.

من آقای صدیقی‌مهر را به عنوان همکار می‌شناختم و سلام و علیکی داشتیم، اما هیچ‌گاه فرصت همکاری نداشتیم و رفاقت عمیقی میان ما شکل نگرفته بود. آشنایی و صمیمیت عمیق ما در جریان تمرینات همین نمایش به وجود آمد و به مرور این ارتباط نزدیک‌تر شد که به شکل‌گیری آن لحظات صمیمی و کودکانه در نمایش کمک شایانی کرد. من از این آشنایی و همکاری بسیار خوشحالم و آنچه که در اجرا به عنوان لحظات واقعی رفاقت دو دوست قدیمی، شوخی‌های مشترک، سر به سر گذاشتن‌ها و از این‌ دست میبینیم، بخشی نتیجه تمرینات است و بخش دیگر در جریان اجرای نمایش شکل گرفته است. به نظرم یکی از دلایل مهم شکل گرفتن این لحظات، شخصیت شوخ‌طبع و طناز آقای محمد صدیقی‌مهر است که  او نیز مانند من نگاه ویژه‌ای به کمدی دارد و این موضوع به ایجاد این لحظات صمیمی کمک شایانی کرده است.