مریم عظیمی– گروه هنر و تجربه با همکاری پلتفرم هاشور یک بسته مستند کوتاه  تحت عنوان «زن، دوربین، نگاه» را به اکران در آورده و در ادامه اکران این بسته مستند از طریق پلتفرم هاشور انجام می‌شود. در این بسته سه فیلم مستند به نام‌های «مریم» به کارگردانی الناز ژاله چین، «سپندار:کوه مقدس» به کارگردانی مشترک نیما قلی‌زادگان و سمیه مطلبی و «فم فوتبال» به کارگردانی شقایق آسیایی را در خود جای داده است. در ادامه گپ‌وگفت خبرنگار صبا با این کاگردان «سپندار: کوه مقدس» را می‌خوانید.

این اثر چندمین مستند شماست؟

این اولین کار من در حوزه مستند است. من در اصل کارگردان تئاتر هستم و به فیلم‌سازی مستند نیز علاقه‌مندم. پیش‌تر کارهای صحنه‌ای داشتم و اجراهایی انجام داده بودم، اما این اثر را با کارگردانی مشترک تولید کردیم. حتماً کار دوم خود را نیز در همین زمینه خواهم ساخت که با آیین‌های باستانی و گنجینه‌های مقدسی همچون همین کوه دماوند که در این فیلم به آن پرداخته‌ایم مرتبط خواهد بود.

دغدغه و اهمیتی که به این موضوع می‌دهید از کجا می‌آید؟

من فکر می‌کنم هر ایرانی دوست دارد در هر حوزه‌ای که فعالیت دارد حرکتی در راستای سرزمینش انجام دهد. این امر به نوعی به عِرق ملی ما بازمی‌گردد. من این موضوع را در جریان مصاحبه‌ها و عکاسی‌هایی که برای مستند انجام دادیم به‌خوبی مشاهده کردم. در چهره بسیاری از افراد عادی می‌دیدم که تنها کاری که می‌توانستند انجام دهند، کمک به ساخت این مستند بود و جملاتی که بارها تکرار می‌کردند این بود: «چون این کار را برای دماوند انجام می‌دهید، ما با جان و دل همکاری می‌کنیم.» این همان عِرق ملی و وطن‌پرستی است که ما باید پیرو آن، قدر گنجینه‌هایمان را بدانیم. شاید این روزها کمی از آیین‌های شاهنامه و آیین‌های کهن دور شده باشیم، اما من فکر می‌کنم لازم است برای نسل جدید تکرار شوند. ما گنجینه‌های ارزشمندی داریم و آیین‌های زیبایی در ایران باستان وجود داشته که متأسفانه به‌علت برخی تعصبات تاریخی از آنها فاصله گرفته‌ایم و دیگر اجرا نمی‌شوند. اما بهتر است آنها را بازسازی کنیم؛ هم برای کسانی که اطلاعات کمتری دارند و هم برای نسل جدیدی که هویت خود را بیشتر در داستان‌های امروز جست‌وجو می‌کند. به‌ویژه در شرایط نظم نوین جهانی، این امر ضروری‌تر به نظر می‌رسد.

با توجه به اینکه این نخستین مستند شماست، اکران آن چه اهمیتی در مسیر فیلم‌سازی شما دارد؟

مسلما اتفاق بسیار خوب و جذابی بود. من فکر می‌کنم این موضوع آرزوی هر فیلم‌سازی است که اثرش به این شکل دیده شود، چرا که انگیزه‌ای برای ساخت فیلم‌های بعدی ایجاد می‌کند. بسیاری از فیلم‌سازان حتی در خارج از کشور جوایزی کسب کرده یا نامزد جوایز بین‌المللی شده‌اند، اما در ایران چندان شناخته‌شده نیستند، زیرا تا زمانی که اکران داخلی صورت نگیرد، مردم آنها را نمی‌بینند و نمی‌شناسند. به همین دلیل، برای من جذابیت زیادی داشت که مستندی که ساخته‌ام در خاک ایران و برای مردم ایران اکران شود. جتی همین مسئله انگیزه‌ای شد تا پژوهش مستند بعدی را آغاز کنم.