زهرا طاهریان – سریال «رویای ریحانه» روایتی است برگرفته از واقعیت، از دل مستندهایی درباره‌ی جمعیت و فرزندآوری که به زبانی داستانی و انسانی بازآفرینی شده است. در گفت‌وگو با احمد نوجوان (تهیه‌کننده)، از شکل‌گیری ایده تا چالش‌های ساخت، از باور نقش تا تأثیر بر مخاطب سخن گفته‌ایم؛ اثری که به گفته‌ی سازندگانش، از دل مردم برخاسته تا به دل مردم بنشیند.

ایده‌ی ساخت سریال «رویای ریحانه» چطور شکل گرفت و چه عاملی باعث شد این پروژه را بپذیرید؟

ایده‌ی اصلی سریال برگرفته از مجموعه‌ای مستند بود که پیش‌تر در حوزه جمعیت و فرزندآوری ساخته شده بود. ما با یک تیم جدید تصمیم گرفتیم آن مستندها را به فیلمنامه‌ای داستانی تبدیل کنیم. در واقع، پژوهشی بر اساس سوژه‌های واقعی انجام شد و هر سوژه در قالب فیلمنامه‌ای داستانی بازنویسی شد. با توجه به اینکه موضوع جمعیت و فرزندآوری تا امروز کمتر مورد توجه قرار گرفته، احساس کردیم لازم است در این زمینه کاری انجام شود. همچنین با توجه به سیاست‌های کلی جمعیتی کشور و سند تحول سازمان، طرح را ارائه دادیم و خوشبختانه با استقبال مدیران مرکز سیمرغ مواجه شد و سریال ساخته شد.

قطعاً تصوری از نتیجه‌ی نهایی در ذهن داشتید. حالا که سریال به مرحله‌ی پخش رسیده، چقدر آنچه روی آنتن رفته با تصویر ذهنی شما تطابق دارد؟

بازخوردهایی که تا امروز از مردم گرفتیم، چه در فضای مجازی و چه در ارتباط‌های مستقیم، مثبت بوده است. این بازخوردها از دل مردم آمده، نه از منتقدان خاص یا حرفه‌ای‌ها. ما تمام تلاش‌مان را صادقانه انجام دادیم تا به همان تصویری برسیم که از ابتدا در ذهن داشتیم. با کمک گروه تولید و هر دو کارگردان جوان و باانگیزه‌ی خانه‌ی تولیدات جوان، فکر می‌کنم تا حد زیادی به هدف‌مان نزدیک شدیم. میزان تأثیرگذاری را در نهایت مردم تعیین می‌کنند. امیدوارم سریال را بپذیرند و دوست داشته باشند.

اشاره کردید که ایده‌ی اولیه بر پایه‌ی مستندهایی پیشین شکل گرفته است. به نظر می‌رسد تبدیل آن‌ها به فیلمنامه‌ی داستانی کار ساده‌ای نبوده. درباره‌ی چالش‌های تولید، به‌ویژه در این بخش، بفرمایید.

تولید همیشه با چالش همراه است و اگر بگوییم نداشتیم، حرفی شعاری زده‌ایم. اما خوشبختانه تیمی یک‌دل و هماهنگ داشتیم و همین باعث شد بسیاری از مشکلات برطرف شود. یکی از چالش‌های اصلی ما ساخت لوکیشن زایشگاه بود. با توجه به محور اصلی داستان و سوژه‌هایی که انتخاب کرده بودیم، این فضا نقش مهمی در روایت داشت و لازم بود دقیقاً مطابق فیلمنامه ساخته شود. به نظرم این کار نیاز به درک روان‌شناسی محیط داشت. با همکاری طراح صحنه و کارگردانان، توانستیم به نتیجه‌ی مطلوب برسیم، هرچند فرآیند ساخت واقعاً سخت و زمان‌بر بود.

یعنی زایشگاه را بازسازی کردید؟

بله. با همکاری دوستان در بیمارستان بعثت نیروی هوایی ارتش، محوطه‌ای در اختیار ما قرار گرفت که هم ساختمان داشت و هم حیاط، اما با فضای مدنظر فیلمنامه متفاوت بود. بنابراین تصمیم گرفتیم زایشگاه را مطابق نیاز قصه بازسازی کنیم. این کار در دو مرحله انجام شد؛ یک‌بار برای ساخت زایشگاه اصلی و بار دیگر برای بازسازی صحنه‌هایی که در دل قصه اتفاق می‌افتاد.

روند انتخاب بازیگران سریال چطور انجام شد و چه تدبیری برای حضور چهره‌های جدید و ترکیب آن‌ها با بازیگران شناخته‌شده داشتید؟

در واقع از دل همان فراخوانی که داده بودیم، برخی از بازیگران مهمان انتخاب شدند. اگر دقت کنید، در سریال ما چند چهره‌ی تازه وجود دارد که بسیار توانمند هستند. تدبیر ما این بود که آن‌ها را با بازیگران شناخته‌ شده‌تر سینما و تلویزیون تلفیق کنیم. فکر می‌کنم همین، خودش نوعی فرمول جوان‌گرایی محسوب می‌شود. برای انتخاب بازیگران اصلی هم بعد از طراحی و پردازش کاراکترها، با وسواس زیاد به چند گزینه برای هر نقش رسیدیم. در جلسات متعدد، چه به‌صورت تلفنی و چه حضوری، با آن گزینه‌ها گفت‌وگو کردیم تا در نهایت به انتخاب همین دوستانی برسیم که حالا در سریال حضور دارند.

به نظر شما وجه تمایز این سریال با آثار مشابه تلویزیون چیست؟

البته من معتقدم هیچ کاری را نباید با کار دیگر مقایسه کرد؛ چون هر اثر با نگاهی متفاوت ساخته می‌شود. سریال ما با دیدگاهی خاص ساخته شده و طبیعی است که فیلم‌ها و سریال‌های دیگر نیز نگاه متفاوتی داشته باشند. من شخصاً اهل قیاس نیستم، اما اگر بخواهم خلاصه بگویم، وجه تمایز اصلی «رویای ریحانه» در ارتباط صادقانه‌اش با مردم است؛ چون جنس قصه‌ها از دل مردم می‌آید و همین، باعث می‌شود حس واقعی و ملموسی داشته باشد.