مریم عظیمی – با آغاز چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، روزنامه صبا گفت‌وگوهایی را با فیلمسازان بخش‌های مستند، تجربی، اقتباسی، انیمیشن و داستانی این رویداد در قالب ویژه‌نامه منتشر می‌کند. خبرنگار روزنامه صبا در اولین روز این جشنواره و در بخش فیلم‌های کوتاه داستانی به سراغ کارگردانی از نسل تازه فیلمسازان ایرانی رفته که با نگاهی شخصی و متفاوت به میدان آمده‌اند. دانیال نُروَش با «دچار» سفری درون‌گرایانه به جهان ذهن و زخم‌های روان انسان دارد. روایتی کوتاه اما پرمعنا از سینمایی که هنوز در قاب‌های کوچک، جهان‌های بزرگ می‌آفریند. چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران از ۲۷ مهر تا ۱ آبان ۱۴۰۴ برگزار می‌شود.

دانیال نوروَش که با فیلم «دچار» دومین حضور خود را در این جشنواره تجربه می‌کند، پیش از این، در بخش استعدادهای نو نیز حضور داشته است. فیلم «دچار» که با هزینه کاملا شخصی ساخته شده است را می‌توان در دسته درام روانشناختی قرار داد. فیلمبرداری این اثر چهارده دقیقه‌ای که امیر احمد قزوینی و مجید آقاکریمی را در کادر بازیگران خود دارد در سه جلسه انجام شده و پروسه کامل ساخت آن حدود یک سال و چهار ماه زمان برده است.

دانیال نوروش در مورد ایده فیلم گفت: من در ابتدا یک ایده کوتاه با تم کمدی در ذهن داشتم، اما به مرور، آن ایده تبدیل به قصه‌ای تراژیک شد. فیلم درباره یک روحانی جوان به نام صمد است که درگیر افسردگی و مشکلات روحی است و به تراپیست مراجعه می‌کند. داستان از جایی آغاز می‌شود که تراپیست دیگر کمکی از دستش برنمی‌آید و به او می‌گوید که باید معضلی که گذشته‌ای دارد را حل کند. معشوقه‌ای در گذشته صمد است و صمد پیرو حرف تراپیستش به او رجوع می‌کند و قصه در ادامه شکل می‌گیرد.

وی در ادامه چگونگی ورودش به سینما را این گونه توضیح داد: فعالیت اصلی من در حوزه بازیگری است و از سال ۱۳۸۴ یعنی حدود ۲۰ سال است که مشغول به بازیگری هستم. بازیگری فعالیتی است که من از کودکی در آن رشد کردم و ۱۷ سال از فعالیت مستمرم در سینما به بازیگری مربوط بوده اما فیلمسازی برای من مسئله‌ای شخصی‌تر از بازیگری است، زیرا بازیگر را می‌توان به نوعی مجری و جزئی از کل دانست اما فیلمساز آزادی عمل بیشتر دارد و می‌تواند جهان شخصی خود را بسازد و من به دو دلیل مختلف هر دو رشته را دوست دارم.

کارگردان فیلم «دچار» جشنواه را فرصتی برای گفتگو و تعامل دانسته افزود: این نظر و سلیقه شخصی من است و نمی‌خواهم آنرا به کسی یا جایی تسری دهم اما اساسا فکر می‌کنم فستیوال‌ها آنقدری که در ایران و جهان جدی گرفته می‌شوند، مسائل مهم و جدی نیستند. جشنواره‌ها جایگاهی بسیار خوب برای گفت‌وگو و تبادل نظر فراهم می‌کنند. اما از نظر من، جنبه رقابتی جشنواره، شامل جایزه و کاندید شدن، اهمیت کمتری دارد و ترجیح می‌دهم ذهنم را درگیر این موضوع نکنم. بهترین بخش و ویژگی جشنواره، همین فرصت گفت‌وگو و تعامل با سایر فیلم‌سازان است. اما تأثیر حضور در جشنواره بر روند فیلم‌سازی شرکت‌کنندگان، قابل انکار نیست. جشنواره فیلم کوتاه تهران، با تمام نقدهایی که هم من و هم بسیاری دیگر نسبت به آن دارند، به نوعی بزرگ‌ترین جشنواره داخلی در حوزه فیلم کوتاه است و اسکار کوالیفای بودنش نیز ارزش و اعتبار آنرا تایید می‌کند و طبیعتاً حضور در این جشنواره می‌تواند برای فیلم‌ساز اعتبار و فرصت‌های بیشتری به همراه داشته باشد، اما تمرکز اصلی من روی فیلم خوب ساختن است، نه حضور در جشنواره‌ها.