مریم عظیمی _ در بخش انیمیشن چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، دو اثر متفاوت با نگاه‌هایی شخصی و فلسفی حضور دارند؛ «یک داستان سیاه و سفید» ساخته محمدمهدی قاضی‌زاده که با الهام از جهان کمیک و فیلم نوآر، سفری ذهنی میان واقعیت و خیال را روایت می‌کند و «ایستاده بر آستانه» به کارگردانی ایمان ابیلی که با نگاهی استعاری، تنهایی انسان معاصر را به تصویر می‌کشد. گفت‌وگوی خبرنگار ما در ویژه‌نامه روزنامه صبا با این دو فیلم‌ساز جوان را در ادامه می‌خوانید.

در میان ده‌ها اثر حاضر در چهل‌ودومین جشنواره فیلم کوتاه تهران، انیمیشن «ایستاده بر آستانه» با ساختاری دوبعدی و فضایی استعاری توجه بسیاری را جلب کرده است. اثری که به گفته‌ی خالق جوانش، نخستین تجربه حرفه‌ای او در مسیر انیمیشن‌سازی است؛ تجربه‌ای دو‌نفره که در سه ماه شکل گرفت و به گفته‌ی او، آینه‌ای از تنهایی و اضطراب انسان امروز است.

«ایستاده بر آستانه» چندمین انیمیشن شما؟

ایستاده بر آستانه، اولین کاری‌ست که به طور حرفه‌ای ساخته‌ام و شکرخدا تا اینجا با اقبال خوبی روبه‌رو بوده‌ است.

ورود شما به دنیای انیمیشن چگونه بود لطفا از تجربیات پیشین بگویید.

زمانی که مدرسه می‌رفتم همیشه حاشیه‌ی کتاب‌های درسی‌ام پر از نقاشی بود. نقاشی‌هایی که اگر کتاب را با سرعت ورق می‌زدی جان می‌گرفتند و حرکت می‌کردند. مثلا دو تا ماشین که با هم تصادف می‌کردند یا آدمک‌هایی که به هم تیراندازی می‌کردند. به اصطلاح فلیپ بوک می‌ساختم. بعدها هم محض تفنن با اپلیکیشن‌های موبایل انیمیشن ساختم. اما نخستین و جدی‌ترین کارم، «ایستاده بر آستانه» است.

این انیمیشن چند دقیقه است و ساخت آن چقدر طول کشید و تیم تولید آن چند نفره بود.

ما یک تیم دو نفره هستیم. من و یوسف، رفیق چندین چندساله‌ی من، که قدردان زحماتش هستم. از زمانی که نوشتن فیلمنامه را شروع کردم تا زمانی که تیتراژ پایان را ساختیم تقریباً سه ماه طول کشید و نتیجه‌اش شد یک انیمیشن کوتاه هشت دقیقه‌ای.

آیا این انیمیشن را برای جشنواره‌های دیگری ارسال کرده‌اید و جایزه‌ای دریافت کرده؟

ما ریسک کردیم و اول از همه فیلم را برای جشنواره‌ فیلم کوتاه تهران فرستادیم. همانطور که مستحضر هستید جشنواره فیلم کوتاه تهران به دلیل اعتبار بالا و بین‌المللی بودنش سالانه هنرمندان بسیاری را از سرتاسر دنیا به سمت خود می‌کشد و همین امر، رقابت را سخت‌تر می‌کند. این که اولین کار ما به این مرحله رسیده باعث خشنودی و امیدواری‌ است. البته پس از آن برای جشنواره‌های دیگر هم این انیمیشن را ارسال کردیم و میان بیم و امید، منتظریم.

با چه چالش‌هایی در مسیر ساخت آن مواجه بودید؟

با توجه به اینکه موسیقی متن به اثر روح می‌بخشد، یکی از چالش‌های اصلی ما، یافتن موسیقی مناسب بود. ساخت موسیقی اختصاصی نیازمند بودجه بود و نبود حامی مالی ما را از این امکان محروم کرد. از سوی دیگر، برخی جشنواره‌ها استفاده از موسیقی ساخته ‌شده با هوش مصنوعی را ممنوع کرده‌اند و این محدودیت، کار را برایمان دشوارتر ساخت.

این انیمیشن به چه موضوعی می‌پردازد و تکنیک ساخت آن چیست؟

به باور من، این انیمیشن آینه‌ی مخاطب است. وجود عناصر استعاری در اثر موجب شده است که هر بیننده، با توجه به تجربه‌های زیسته و چالش‌های شخصی خود، برداشت منحصر به ‌فردی از آن داشته باشد. با این حال، هنگام ساخت اثر، بیشتر به حس تنهایی در میان جمع و افسردگی انسان امروز می‌اندیشیدیم و با توجه به زمان محدود و امکانات موجود، از تکنیک دو بعدی دیجیتال بهره گرفتیم.