مریم عظیمی– در چهارمین روز از چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، خبرنگار صبا با چهار فیلم‌ساز جوانی گفت‌وگو کرده که هر یک با نگاهی متفاوت، از تجربه‌های نخستین و دغدغه‌های اجتماعی و انسانی خود در مسیر فیلم‌سازی گفته‌اند. از مهسا احمدزاده با فیلم «ماه پنه» که با نگاهی شاعرانه به کودکی خود بازگشته، تا حمید یوسفی با «چشم بسته» که نگاهی واقع‌گرایانه به خطا و تردیدهای انسان معاصر دارد؛ از سامان حسین‌پور با «پسر» که با جسارت به موضوعی حساس در بستر فرهنگی و اجتماعی ایران پرداخته، تا علیرضا محمدی جمیل‌آبادی با «خان‌بابا» که روایت انسانی خود را در دل روستایی از کرمان ساخته است. این گفت‌وگوها تصویری روشن از تنوع نگاه، خلاقیت و پویایی نسلی را ترسیم می‌کنند که سینمای کوتاه ایران را به سوی افق‌های تازه‌ای از اندیشه و بیان هنری سوق می‌دهد.

مهسا احمدزاده با «ماه پنه» نخستین فیلم کوتاه جدی و حرفه‌ای خود، اولین حضورش در چهل دومین دوره از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران را رقم زده است. ایده اولیه این فیلم شانزده دقیقه‌ای از خاطره‌ای در کودکی خود فیلمساز نشأت گرفته و یک درام رئالیستی است.

ابتدا از معنای نام اثر بگویید.

در واقع «پِنه» در زبان گیلکی مخفف «پنهان» است و «ماه پنه» یعنی ماه پنهان.

«ماه پنه» چند بازیگر دارد و فیلم‌برداری آن چقدر طول کشید؟

فیلم‌برداری این اثر حدود پنج روز به طول انجامید و در لوکیشن‌های شمال کشور، به‌ویژه در رشت، ماسال و ماسوله انجام شد. این فیلم در مجموع سه بازیگر دارد، اما بار اصلی قصه بر دوش یکی از شخصیت‌ها، یعنی دختر بچه ۱۰ ساله‌ی داستان است. بازیگران کودک کار تا حدودی تجربه داشتند و به‌جز آن‌ها، سایر بازیگران حرفه‌ای بودند.

تهیه‌کنندگی فیلم چگونه انجام شد؟

تهیه‌کننده فیلم خودم بودم و فیلم زیرمجموعه انجمن سینمای جوانان ایران بود.

از فعالیت‌های انجمن سینمای جوان در منطقه خودتان بگویید. در حال حاضر چه کمبودهایی در این مجموعه، چالش ایجاد می‌کند؟

نقص اساسی وجود ندارد، اما کمبودهایی هست که اغلب فیلم‌سازان جوان با آن روبه‌رو هستند که مهمترینش مسئله بودجه است. متأسفانه هزینه‌ها همیشه بیشتر از برآورد اولیه می‌شود و این باعث می‌شود فیلم‌سازان جوان محتاط‌تر عمل کنند یا سراغ پروژه‌های کم‌هزینه بروند. البته ساخت فیلم با بودجه پایین گاهی مزایای خودش را دارد، اما در برخی موارد روی کیفیت اثر تأثیر منفی می‌گذارد. اما در کنار این مسائل ، انجمن از نظر آموزش بسیار قوی عمل می‌کند و اساتید برجسته‌ای دارد. به همان اندازه نیز اعضای جوان و علاقه‌مند انجمن بسیار همراه و فعال‌اند. به‌عنوان مثال، زمانی که تصمیم گرفتم فیلم بسازم، در زمینه‌های مختلف مانند تدوین، صدا، دستیاری و سایر بخش‌ها، بچه‌هایی بودند که استعداد بالایی داشتند و با عشق و انرژی در کار مشارکت می‌کردند. وجود نیروهای جوان، باانگیزه و پرتلاش، یکی از نقاط قوت اصلی انجمن است که من واقعاً حتی در آموزشگاه‌ها و دانشگاه‌ها، چنین روحیه و پویایی‌ای میان هنرجویان ندیده‌ام، اما در انجمن این ویژگی به‌خوبی مشهود است.

نگاه شما به این دوره از جشنواره چیست و فکر می‌کنید حضور کارگردان‌هایی چون شما که نخستین تجربه جدی‌شان به مرحله رقابت رسیده، چه دستاوردی می‌تواند داشته باشد؟

این جشنواره برای من به‌عنوان یک فیلم‌ساز جوان که قدم به عرصه سینما گذاشته‌ام انگیزه، افتخار و یک اتفاق خوب است و  باعث می‌شود من و هم‌نسلانم با جدیت بیشتری مسیر فیلم‌سازی را دنبال کنیم.