مریم عظیمی– در چهارمین روز از چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، خبرنگار صبا با چهار فیلم‌ساز جوانی گفت‌وگو کرده که هر یک با نگاهی متفاوت، از تجربه‌های نخستین و دغدغه‌های اجتماعی و انسانی خود در مسیر فیلم‌سازی گفته‌اند. از مهسا احمدزاده با فیلم «ماه پنه» که با نگاهی شاعرانه به کودکی خود بازگشته، تا حمید یوسفی با «چشم بسته» که نگاهی واقع‌گرایانه به خطا و تردیدهای انسان معاصر دارد؛ از سامان حسین‌پور با «پسر» که با جسارت به موضوعی حساس در بستر فرهنگی و اجتماعی ایران پرداخته، تا علیرضا محمدی جمیل‌آبادی با «خان‌بابا» که روایت انسانی خود را در دل روستایی از کرمان ساخته است. این گفت‌وگوها تصویری روشن از تنوع نگاه، خلاقیت و پویایی نسلی را ترسیم می‌کنند که سینمای کوتاه ایران را به سوی افق‌های تازه‌ای از اندیشه و بیان هنری سوق می‌دهد.

«چشم بسته» چهارمین ساخته حمید یوسفی فیلمی ۲۰ دقیقه‌ای است که شخصیت اصلی آن در موقعیتی که خود ایجاد کرده، مجبور به مواجهه با حقایقی می‌شود که تاکنون بر او پوشیده بود. فیلم کوتاه «ابوالهول»، «سمعک» و «سینما، نمایشگاه مجهول و داستان ما» آثار پیشین این فیلمساز هستند.

ایده فیلم «چشم بسته» چگونه شکل گرفت و به چه موضوعی می‌پردازد؟

ایده پرداز و نویسنده «چشم بسته» رومینا روشن‌بین بود و اولین بار که این ایده را مطرح کرد، از ایده خیلی خوشم آمد و تصمیم گرفتم آن را بسازم. این ایده اولین بار در فروردین سال ۱۴۰۳ مطرح شد و تا بهمن همان سال بازنویسی‌های متعدد انجام شد؛ تقریبا هشت بار تغییراتی روی متن اعمال شد. فیلم درباره مردی است که پس از یک خطای بزرگ، خود را به کوری می‌زند و خانواده‌اش با تصور اینکه او نمی‌بیند کارهایی انجام می‌دهند و او در چنین موقعیتی قرار می‌گیرد. در نهایت، در عین حال فیلم به بستر اجتماعی و اتفاقات روز جامعه نیز می‌پردازد.

چند بازیگر در فیلم حضور داشتند و آیا از نابازیگر استفاده کردید؟

همه بازیگران حرفه‌ای بودند. نقش اصلی کار سیاوش چراغی پور است و خانم ندا حبیبی، رومینا روشن بین و  آقای رضا نیلی دیگر بازیگران اصلی کار هستند و سایر بازیگران از میان هنرجویان آموزشگاه‌ها بودند.

«چشم بسته» چند دقیقه است و فرایند ساخت چقدر طول کشید؟

پیش تولید فیلم از پیدا کردن لوکیشن تا هماهنگی با عوامل و تمرین بازیگران حدود یک ماه و نیم زمان برد و فیلمبرداری کار نیز حدود پنج روز طول کشید. پست‌پروداکشن از اواخر بهمن تا خرداد ادامه داشت، بنابراین کل فرایند حدود پنج تا شش ماه زمان برده است.

فکر می‌کنید حضور در این جشنواره چه تأثیری بر مسیر فیلم‌سازی شما خواهد داشت؟

جشنواره فیلم کوتاه تهران، با بیشترین تعداد تماشاگر داخلی همینطور بیشترین بازتاب خبری و بهترین اکران از نظر کیفیت و نظم، فرصت بسیار خوبی برای معرفی آثار فیلم‌سازان است و می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر مسیر حرفه‌ای من در فیلم‌سازی داشته باشد. مهم‌ترین دستاورد ما همین است که فیلم دیده می‌شود، بازخورد می‌گیرد و امکان ارتباط مستقیم با تماشاگر فراهم می‌شود. برای فیلم کوتاه، که به ندرت فرصت اکران عمومی دارد اکران پرتعداد و با کیفیت جشنواره فیلم کوتاه تهران ارزشمند است.

در زمینه تأمین بودجه و تهیه‌کننده، وضعیت چگونه بود؟

تهیه‌کننده فیلم رومینا روشن بین بود. ما با هم گفتگو کردیم. بنابراین بودجه اولیه فیلم شخصی بود اما پس از تکمیل فیلم، با انجمن سینماگران جوان گفتگوهایی داشتیم و بخشی از هزینه‌ها توسط آن‌ها تأمین شد و به نوعی تهیه‌کننده کار مشترکا رومینا روشن بین و انجمن سینمای جوان هستند.

آیا برنامه‌ای برای ورود به سینمای بلند دارید و در این صورت، فیلم کوتاه را نیز ادامه خواهید داد؟

بله، طبیعتاً هدفم ساخت فیلم بلند در نزدیک‌ترین زمان ممکن است، اما سینمای بلند هم چالش‌های خاص خود را دارد و نمی‌توان زمان‌بندی دقیقی برایش انجام داد با این حال، اگر ایده‌ای برای فیلم کوتاه داشته باشم، همچنان به آن ادامه خواهم داد. بزرگ‌ترین مشکل فیلم کوتاه معمولاً تأمین سرمایه‌ای است که هیچوقت برنمی‌گردد. بنابراین وقتی وارد فضای فیلم بلند می‌شویم خیلی سخت است که دوباره به سمت ساخت فیلم کوتاه بیاید مگر اینکه مانند برخی دوستان که این کار را انجام داده‌اند، سرمایه ساخت فیلم کوتاهشان فراهم شده باشد. در نهایت من فیلم ساختن را دوست دارم و مدت زمانش برایم فرق چندانی ندارد.