مریم عظیمی _ نمایش «راسو» اثری به کارگردانی سعید هنرآموز و نویسندگی سهند خیرآبادی است که بازیگران شناخته شده‌ای چون بهاره رهنما، ایوب آقاخانی، ریحانه سلامت و ایمان راد در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این نمایش به گسست روابط انسانی با زبانی طنزآمیز می‌پردازد و ارتباط پیچیده دو زوج را دستمایه قصه‌ای عمیق‌تر کرده است. در ادامه گپ و گفت خبرنگار صبا با بازیگر این نمایش را می‌خوانید.

میزانسن‌هایی که برای کاراکتر شما تعریف شده چه چالشی ایجاد می‌کرد؟

میزانسن من که بیشتر حالت ایستا دارد و نشسته است، برایم چالش بسیار خوبی بود. من همیشه در کلاس‌های بازیگری‌ام به این نکته اشاره می‌کنم که گاهی یک نگاه، ایستادن، نشستن و حرکت درست بسیار با ارزش‌تر از هزار اکت بی‌معنا است. به همین علت چالشی که این نوع میزانسن در بر داشت را دوست داشتم. بخصوص که باید در برابر سه بازیگر بزرگ این نمایش که همگی بالای بیست سال سابقه فعالیت دارند، حدود هفتاد درصدِ زمان نمایش را در میزانسن نشسته و ایستا، اکت کنم و دیده شوم.

پارتنر اصلی شما خانم رهنما هستند. همکاری با ایشان چگونه بود؟

بدون اغراق، ایشان یکی از پنج بازیگر زن برجسته کمدی سی سال اخیر ایران هستند و انرژی و جوشش درونی بسیار بالا و خلاقیت فوق‌العاده‌ای دارند و بداهه‌هایشان روی صحنه همیشه شگفت‌آنگیز است. کار کردن کنار ایشان برای من هم یک فرصت یادگیری است و هم لذتی خالص. خانم رهنما به من نشان داد که در بازی نباید وابسته به دیالوگ بود. ایشان در صحنه کاملاً با کاراکتر زندگی می‌کنند و هر لحظه‌ی آن حضور، آموزش عملی سبک استانیسلاوسکی است که می‌گوید: «نقش را زندگی کن». نمی‌گویم بازی کردن کنار ایشان، بلکه زندگی کردنِ نقش کنار ایشان برای من چالشی بزرگ و به شدت لذت بخش است و من از نگاهشان، دیالوگ‌‌گویی‌ و حرکاتشان روی صحنه، لحظه به لحظه می‌آموزم.

سخن پایانی

تئاتر نباید تنها بماند. متاسفانه این روزها، سلایق و انتخاب‌های مخاطبان به نظرها و کامنت‌های دیگران محدود شده در حالیکه هنر سلیقه است و از یک تعامل دوطرفه میان هنرمند و مخاطب تشکیل می‌شود بدون مخاطب، نیمی از معنا و ارزش اثر از بین می‌رود و سلایق و نظران مخاطبان با یکدیگر متفاوت است بنابراین انتخاب آثار بر اساس سلیقه و نظرات دیگران به شدت باعث قضاوت سطحی و سرکوب آثار می‌شود و فرصت نمی‌دهد تا خود مخاطب اثر ببینند، تجربه کند و نظر بدهد. تئاتر بسیار تنهاست و سرمایه‌گذاران پای کار نمی‌آیند نمایش ما نیز اثری مستقل است و نیاز به حمایت دارد و تنها با این حمایت است که چراغ تئاتر روشن می‌ماند و فرصت برای ادامه کار به وجود می‌آید. امیدوارم کسانی که در این هنر سرمایه‌گذاری می‌کنند، پشیمان نشوند و بتوانند مسیر خود را ادامه دهند.