پگاه زارعی – نام برنامه «تهران۲۰» برای یک بار هم که شده به گوش هر مخاطب ایرانی رسیده ‌است، برنامه‌ای که با سبقه چند دهه‌ای به بررسی و تحلیل موضوع‌های مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری و… می‌پردازد. این برنامه با اجرای راحله امینیان و علی مروی به تهیه‌کنندگی مجتبی احمدی، روی آنتن شبکه تهران سیما می‌رود. به همین منظور در ادامه گفت‌وگوی روزنامه صبا با مجری این برنامه مطالبه‌گر را خواهید خواند.

ابتدا از اجرای برنامه «تهران ۲۰» برای ما بگویید. در این برنامه زنده رویکرد شما چیست؟

برنامه «تهران ۲۰» تقریباً جزو قدیمی‌ترین برنامه‌های شبکه تهران است. شبکه تهران با برنامه‌هایی مثل «به خانه برمی‌گردیم»، «رنگین‌کمان»، «در شهر» و «تهران۲۰» شناخته می‌شود؛ برنامه‌ای که ابتدا «پخش پنج» بوده و بعد به نام «تهران۲۰» شناخته شده است. در تمام این سی سالی که تقریباً کار کرده‌ایم، در تقسیم کار شبکه، برنامه «تهران ۲۰» همیشه یک برنامه مطالبه‌گر و پرسشگر بوده است. در این سه دهه‌ای که گذشته، اصلی‌ترین کاری که از ما انتظار داشته‌اند چه مدیران شبکه و چه مخاطبان شبکه، این بوده که در هر موضوعی که به آن می‌پردازیم، جدی باشیم، مطالبه‌گر باشیم و مسئولان را نقد کنیم تا کاری که باید انجام دهند، به بهترین نحو انجام شود. این مهم‌ترین ویژگی «تهران ۲۰» است. اثرگذاری مهم برنامه در حوزه اجرا دیده می‌شود، چون بار زمانی برنامه بیشتر بر گفت‌وگوی داخل استودیو می‌گذرد. بنابراین فضای مطالبه‌گری و پرسشگری، مهم‌ترین بخش برنامه است. با توجه به این توضیحاتی که عرض کردم، مهم‌ترین ویژگی اجرای «تهران ۲۰» همین پرسشگر بودن و مطالبه‌گر بودن است؛ ویژگی‌ای که موجب می‌شود مجری برنامه هم باید کاملاً بر موضوع اشراف داشته باشد، هم باید اهل خبر و مطالعه و گزارش‌های تحلیلی باشد تا در هر برنامه بتواند آن کاری را که باید انجام بدهد، انجام دهد و انتظار مخاطب را به بهترین شکل برآورده کند.

مطالبه‌گری شما در یک برنامه زنده چگونه است؟ چون بسیاری از مسئولان از پاسخ‌گویی سر باز می‌زنند یا طفره می‌روند. شما چگونه مطالبه می‌کنید؟

برای اینکه مسئولان نتوانند فرار کنند و پاسخ‌گویی دقیق‌تری داشته باشند، ما در «تهران ۲۰» پرونده‌هایی تشکیل داده‌ایم که مستمراً پیگیری می‌شوند. یعنی یک موضوع را نه‌تنها در یک برنامه، بلکه در یک مسیر طولانی همراه مسئولان دنبال می‌کنیم. مثلاً من حدود شش سال است در «تهران ۲۰» هستم و در تمام این شش سال، پرونده آلودگی هوا یکی از مهم‌ترین پرونده‌ها بوده است. حداقل در هر ماه یک یا دو برنامه به آن پرداخته‌ایم. هر مسئول مرتبطی که آمده، ما فکت‌ها و حرف‌های قبلی او را از آرشیو برنامه رو کرده‌ایم تا مجبور باشد پاسخ بدهد. پرونده‌ها مرتباً باز می‌شوند و همین استمرار باعث می‌شود مسئولان نتوانند موضوع را بپیچانند. چون ما با این دوستان مسیر طولانی آمده‌ایم و ابعاد مختلف موضوع را می‌شناسیم. البته مخاطبان می‌دانند که در برخی موارد ملاحظاتی وجود دارد که اجازه نمی‌دهد بیش از حد یک مسئول را به چالش بکشیم. این بخشی از محدودیت‌هایی است که وجود دارد.

در زمان اجرای شما، چه پرونده‌هایی به نتیجه رسیده‌اند؟

یکی از پرونده‌های بسیار موفق ما، پرونده مترو پرند بود. ما این پرونده را در «تهران ۲۰» پیگیری کردیم و تقریباً تا زمان راه‌اندازی مسیر پرند هم موضوع را دنبال کردیم. حتی در رفت‌و‌برگشت‌ها به جایی رسیدیم که بنا بود زمینی را به‌عنوان بخشی از هزینه اجرای پروژه به پیمانکار واگذار کنند. این معامله انجام نمی‌شد. ما در «تهران ۲۰» هر دو طرف را آوردیم، روی آنتن قول گرفتیم و گفتیم: «اینجا جلوی مردم قول بدهید این کار انجام شود.» همین جلسه تلویزیونی باعث شد پروسه واگذاری انجام شود و پروژه به نتیجه برسد. بعدتر در زمان افتتاح، دوستان شرکت بهره‌برداری مترو رسماً اعلام کردند «تهران ۲۰» یکی از برنامه‌های مؤثر در پیشبرد این پروژه بوده است.

شما خودتان در اتاق فکر و تیم سردبیری حضور دارید. حضور مجری در اتاق فکر چقدر تأثیرگذار است و چقدر آزادی عمل دارید؟

بله، انصافاً باید اعتراف کنم که در «تهران ۲۰»، هم تیم سردبیری، هم گروه برنامه‌سازی ما یعنی گروه تهران شهروندی، و هم شبکه تهران، چون خودشان مطالبه‌گری را جدی می‌دانند، آزادی عمل قابل قبولی برای مجری قائل هستند. این آزادی عمل باعث می‌شود بتوانم در جایی که لازم است با یک نیش یا تلنگر، مسئول را وادار به پاسخ‌گویی کنم. این سطح از آزادی عمل از سوی مدیران شبکه از آقای حسن ملکی مدیر فعلی شبکه تهران سیما و مدیران پیش از ایشان قابل تقدیر است. طبیعی است که حرف‌های ما برای برخی مسئولان سنگین بوده، اما مجبور بودند پاسخ بدهند. حضور مجری در اتاق فکر کمک می‌کند از صبح بدانم با چه موضوعی درگیر هستیم. رویکرد برنامه را با توجه به مهمان به جمع‌بندی می‌رسانیم تا بهترین نتیجه در چارچوب پرونده‌ها حاصل شود. آیتم‌های میان‌برنامه نیز همسو با بحث طراحی می‌شود تا مخاطب احساس نکند بخش جداگانه‌ای می‌بیند.